Thombii Natural
NatuurervaringenExcursiesVogels spotten
  • 19/04/2019
IVN-Week met een staartje

Op dinsdag 12 april 2019 begon voor mij een speciale IVN-week.
Het was die dag de een-na-laatste ‘echte’ les van de NGO-opleiding lichting 2018-2019; een les over reptielen en amfibieën. Ik had allerminst verwacht dat deze les een reptielen-staartje zou krijgen.
Woensdag ging ik namelijk even controleren of de kikkers in onze dorps-kikkervijver er nog wel waren na de opschoning. Natuurlijk geïnspireerd door de les van de vorige dag.
Het was zonnig, met mogelijk een temperatuur in dit zuidelijk gelegen plasje waardoor kikkers toch op zijn minst hun kopje boven water konden verheffen om te kwaken.
En misschien, heel misschien kon ik een glimp opvangen van de hagedis die ik al twee jaar achter elkaar bij de warme stenen rond de vijver had gezien.
Of was het misschien toch een salamander die in het najaar op een hagedis ging lijken, zoals ik dinsdag had geleerd? Goed mogelijk, want er zijn maar twee soorten hagedissen in Zeeland en die verblijven niet in mijn dorp had de expert aangegeven. Alhoewel er een melding was geweest onderbouwd met een foto uit een dorp in mijn omgeving, had de expert mij verteld.
Dus een determinatie om mijn geheugen te verzekeren van zijn gelijk, was meer dan welkom.
Ik zat nog niet of een kopje stak uit de spleten in het warme muurtje.
Ik had gelijk, ook een hagedis in mijn dorp, ver van de bekende hagedissen territoria.
Mijn waarneming was een aanvulling op die vage melding en kon misschien nieuwe gegevens opleveren.
De ontdekking begon langzamerhand te leven omdat ik ook foto’s had genomen. Tijdens deze bezigheden hoorde ik trouwens ook nog het gekwaak van een kikker, maar de hagedis was belangrijker voor mij.
De determinatie was een ander punt; een ‘levendbarende hagedis’ of een ‘zandhagedis’?
Daar hoopte ik achter te komen door de vondst-vermelding op Facebook, op de NGO-groepsapp, via een e-mail aan de expert van de dag ervoor en natuurlijk door zelf te zoeken.
De dag ging voorbij maar niet mijn opgetogenheid.
Vrijdag ging ik op weg naar Utrecht om daar mee te praten over de innovatie van het NGO. Onderweg kwamen de beelden, gedachtes en opmerkingen over de ontdekking van de hagedis van de dagen ervoor, weer naar boven. Maar de rest van de dag had ik geen tijd om verdere reacties te bekijken. De sessie met NGO-begeleiders, Cursushuis-coaches en Cursushuis-leden cq beroepskrachten van het IVN was te intrigerend om mij af te laten leiden door de zaak Hagedis in Zeeland. Wat een enthousiasme en wat een verademing in de visie op het opleiden van natuurgidsen.
Was ik dan net zo als die hagedis die niet op zijn plek was, maar dan figuurlijk?
Weer een dag verder, zaterdag, moest ik zelf op zoek naar amfibieën in de IVN-excursie die bijna altijd volgt op een les. Mijn cursus-collega’s bleven wantrouwend over mijn verhaal.
De excursieleider hielp mij echter uit de brand met een staartje.
Ja,, het was een hagedis maar ook een derde soort die nog niet in Zeeland bekend was:
De Muurhagedis. Een tamelijk bekende soort in Europa maar alleen nog voorkomend tot Maastricht als meest noordelijke begrenzing.
Ook via de mail kreeg ik van een boswachter van Staatsbosbeheer de bevestiging dat mijn foto wees op een Muurhagedis. Mijn enthousiasme stak haar kop weer op en kwaakte.
Niet alleen nieuw voor mijn woonplaats dat er überhaupt hagedissen voorkwamen maar zelfs een soort die helemaal nog niet in Zeeland was gespot. De IVN-warmte van een enthousiaste expert in een NGO-les, het gevoel een eigen territorium te hebben binnen de IVN, de beleving van een fantastische professionele NGO/ Cursushuis bijeenkomst en de professionele bevestiging met een staartje van een bijzondere waarneming. Ik was wel degelijk op mijn plaats in Zeeland.
Was mijn intuïtie echt? Ja, want ineens kwam een herinnering terug via de opmerking van mijn kinderen; ” papa onze kat heeft vorig jaar toch kleine hagedissen geprobeerd te vangen”.
Dus er is echt een populatie.
Is het echt echt ? Ja, want mijn waarneming wordt opgepakt door de werkgroep reptielen; RAVON.
Is dit soort observaties echter dan verslagen, opdrachten en eindbeoordelingen?
Nee, volgens de visies van NGO-experts uit de rest van het land, want om deze ‘staartjes’ daar gaat het om. De week kreeg voor mij een staartje zonder IVN; zondag een vogelexcursie leiden bij de opening van het Ei, het nieuwe Vogelobservatorium aan de Haringvliet; NatuurMonumenten, Staatsbosbeheer, Vogelbescherming, WNF, Sportvisserij Nederland en ARK Natuurontwikkeling.
Thom de Bruijn