Thombii Natural
NatuurervaringenExcursiesVogels spotten
  • 15/03/2019
Het werk begint


Het begon met een snoep-/werkreisje voor de landelijke bijeenkomst van Wetlandwachten onder de auspicien van de Vogelbescherming. Een tochtje per zeilschip vanaf Enkhuizen naar het Markerwad; een project van Natuurmonumenten. Een reis om niet te vergeten om meerdere redenen.
Ten eerste kwam ik contact met wetlandwachten uit het hele land en had ik al samengereisd met mijn wetlandwacht-maatje van het Veerse Meer ( mijn buurman in territorium zal ik maar zeggen).
Met echte vogelkenners op stap is een belevenis op zich. Geen fanatieke soortenjagers of betweters die streepjes zetten bij elke soort of mis-determinatie maar mensen die soms ook niet wisten welke vogel nu weer voor de kijker kwam. Erg leuk om te delen en zelfs verbazingwekkend leuk om te merken dat zelfs zij veel verhalen of variaties in ondersoorten niet kenden.
Al snel werd ik de “ specialist genoemd. ik weet niet of dat nu kwam doordat ik al snel mijn weetjes presenteerde of omdat wetlandvogels in Zeeland zo rijk aan bezig zijn dat je snel veel ervaring opdoet.
Dat was een tweede opvallende zaak tijdens dit bezoek; de hoeveelheid vogels daar was uitzonderlijk lager dan in Zeeland en dat lag niet alleen aan het feit dat dit gebied nog zo jong was.
Een ander punt was de enorme kans om een ontwikkeling van een gebied zo nauwkeurig en van dichtbij te kunnen volgen; van ondiep en vervuild water naar een reeks eilanden die een ecologisch wonder moesten verrichten. Een soort minischepping met diverse facetten; een 3D-project zoals ik nog niet eerder heb meegemaakt en wat ik altijd ambieerde in mijn werk.
Vandaar dat ik op de terugweg schreef aan Esther; ‘ kon ik hier maar wonen, alleen op een eiland zonder verkeer en met alleen maar natuur en onderzoek”. Verhuizen is voor mij geen optie want Zeeland is te mooi en te gevarieerd om te verlaten.
Heerlijk, uitdagend en het begin van een uitdieping van mijn verlangen om boswachter te worden. Stap twee.
Tijdens een verbijsterend ontspannen vakantie in de Kindervallei ( RonaldMacDonald vakantiehuis in Houthem Zuid-Limburg), ging ik vogelen in echte bossen zoals mijn maatje van de IVN-natuurgidsenopleiding en ikzelf dat altijd noemen. Ik vind de bossen van Zeeland meer een bikiniwax als ik kijk naar de bossen waar ik ben opgegroeid; van het Reichswald net over de grens bij Nijmegen met aansluitend in het oosten de bossen op de stuwwal bij Beek / BergenDal, in het zuid-oosten de bossen van Groesbeek met aansluitend het Heumensoord en in het zuiden de Haterse en Overasseltse vennen. Mijn maatje komt van de regio de Veluwe dus die kent ook de “ echte” bossen.
In het Geuldal heb ik eerst mijn vrind de “ Oehoe” opgezocht en hij/ zij was in een positie die ik broedend zou diagnosticeren.
Daarna heb ik een wandeling gemaakt langs de Geul richting Valkenburg en ik heb toen op een heuveltop even stil gestaan door ademtekort van zowel het klimmen als van de impact die echte hoge bomen in een behoorlijk bos kunnen hebben. Waar ik tijden het wandelen de aversie weer voelde opkomen naar bosvogels, door de bos bomen de vogels niet kunnen zien, zo genoot ik van deze hoge positie om als een wildlife jager achter en boven hun verstopplekjes te staan.
Toen kon ik de geluiden pas gaan duiden. Goh wat maken boomkruiper en boomklever toch veel lawaai. Ach, ja die meesjes ken ik qua geluid maar het lijkt wel of zij ook “limburgs kallen”.
De zware roffel kon een zwarte specht zijn maar ik weet zeker dat de vele spechtenroffels onder andere op naam van de grote bonte specht kwamen. Mooi, ik had al een schim gezien van de kleine bonte specht op een boomtak emaar op die hoogte zag ik die kleintjes wel vliegen en hoorde ik ze roepen.
De grote bonte is bekend in Zeeland maar de laatste van het illustere drietal niet; hij /zij liet zich daar wel zien. De middelste bonte specht was er ook. Trouwens niet alleen een enkel exemplaar van alle drie de soorten, zunne, maar meerdere waarvan zeker tien middelgrote bonte spechten.
De laatste avond van een vorige vakantie hier werd ik wakker gehouden door de roep van nachtzwaluwen, maar nu kwam een kerkuil zijn keel even opzetten. Logisch want zijn gekrijs heeft als doel dat deze beantwoord wordt en zo gebeurde. Daardoor wist ik dat het niet de de bosuil was van weer een ander bezoek aan deze locatie.
Een tweede illuster drietal; bosuil, oehoe en kerkuil in Houthem.
Daarna thuis.
Eerst een bezoek aan de inlagen bij Colijnsplaat volledige aangekleed als professioneel vogelaar ( regenbroek, lamde regenjas, laarzen en alle thermokleding die comfortabel is bij dit soort uitstapjes).
Diezelfde week voor de natuurgidsopleiding IVN, een practicum in het Arsenaal van Vlissingen.
Een heerlijke baan die Jan daar heeft ( zijn kind zit op dezelfde basisschool als mijn zoons en hij verzorgt op die school een zoutwater-aquarium ). Iets voor jou als vrijwilliger zei mijn vrouw; niet zo eenzaam als op het Markerwad maar wel leuk. Een visje opgegooid en ja hoor dat zou een optie zijn, zei Jan.
Vandaag nog mijn maatje van de Wetlandwacht geholpen met mijn contacten en dan tussendoor de eindopdracht voor IVN, natuurgidsopeleiding even aangestuurd.
Een drukke maand tot dusver.
Mijn werk zit er niet op, het begint pas.
Maart 2019