Thombii Natural
NatuurervaringenExcursiesVogels spotten
  • 13/01/2019
Bijna letterlijk had ik mijn haventje verlaten in de blog ‘tHaventje out”. Maar op dinsdag 8 januari 2019 heb ik mijn cursus-collega van het eerste uur op haar verzoek mijn adoptiegebied laten zien. Maggy Kitselaar is dan wel afgehaakt bij de cursus maar zij is mogelijk de enige die mijn inzet bij de huidige cursus begrijpt.
Onze vriendschap groeit en ik ben erg blij dat zij mijn gebiedje heeft gezien. Ik heb haar verteld waarom dit gebied. Ik heb de onlogische logica van deze keuze met haar kunnen delen en zij snapte die.
Ik heb de plantjes in ruste getoond en zij was als enige geroerd door de wonderlijke situatie dat aan 1 kant gewone planten staan en aan de andere kant de zoutminnende planten. Want zei ik, het gebeurt wel eens dat er golven over de muraltmuurtjes komen en daardoor is de grindlaag brak en daar groeit gras dat tegen zout kan en zoutminnende planten zoals melde en zeekraal.
Verder de lege oesterschelpen gezien en de kleine strandjes links en rechts waar de stenen, schelpen en wieren te zien zijn.
Ook zij heeft de gewoonte op ook stenen en schelpen te bekijken maar weer terug te geven aan de natuur; een mooie blauwe steen met witte aders die zij vond, heb ik echter toch meegenomen voor mijn jongens. Mooie plek en jammer van die rommel zoals vuurwerkhulzen, glas, papier etc. Mooie plekje om de vogels te bekijken die op dat moment ter plekke waren bij laagwater.
Al pratend en kijkend zijn we weer de dijk over gegaan en hebben het gehad over de opleiding, de keuzes, de onderwerpen in de natuur, de filosofie achter ons natuurbesef en het filosoferen over natuurlijk leven en / of in en met de natuur leven. Wat ik mis in de opleiding dat kon ik bij haar kwijt en ik vind het nog steeds een verkeerde keuze dat zij niet op eigen ritme haar cursusgeld kon opmaken. Ik had het haventje verlaten als speciaal gebied wat ik in de gaten moest houden. Het is een punt waar vandaan ik ben gaan zwerven en waar ik weer terug kan komen. Mijn voetstappen en nu ook die van Maggy, zijn gezet en alleen de opdracht om hier voor mijn groep een excursie te doen blijft als taak over. Hoi, het zij zo en ik heb de haven verlaten. Diezelfde middag kwam ik er weer langs zoals zo vaak. Ik zie dat mijn haventje volledig is overspoeld. Niet als golven die over de wering stuiven of spoelen maar golven die het haventje helemaal onder water hebben gezet; noordwesterstorm met springtij.
Ik had dit nog nooit meegemaakt. s'Avonds een cursusles over weer, klimaat etc en dan valt dit direct in de verbanden die ik altijd zie. Maggy gemaild met video als bijlage met de tekst dat dit de situatie is, 6 uur na ons bezoek. Woensdagmorgen 9 januari 2019 ben ik gaan kijken. Alle rommel lag tegen de muur aan landzijde. tHaventje was schoon op schelpen, gras en plantjes na. Die hadden niet alleen een zoute douche gekregen, maar waren nu ook in bad geweest. De enige menselijke rommel waren twee lege vuurwerkhulzen net achter de zeewering; de muraltmuurtjes. Die lichte rommel lag in de slagschaduw van de golven en hadden stand gehouden. Onze en mijn voetstappen waren weg, geen spoor meer van te vinden. tHaventje is duidelijk; ook al is het door mensenhanden gemaakt en door mensenhanden vervuild, de natuur wist alle sporen behalve die van de natuur zelf.
This place is mine zegt de natuur en gelukkig mag ik een steentje als bijdrage aan mijn natuurlijke warme, oprechte en duurzame betrokkenheid, mee naar huis nemen. De cursus loopt op haar einde met opdrachten, taken, toetsen, portfolio etc etc en wat er bij mij straks van overblijft is de natuur en datgene wat bij de natuur hoort. Ik ben erg trots op de speciale band met Maggy vanaf het eerste uur, die is overgebleven in dit moment van het laatste uur.