Thombii Natural
NatuurervaringenExcursiesVogels spotten
  • 23/05/2018
Maandag 26 maart 2018

Weer even wezen kijken bij het Haventje tussen de bedrijven door.
Waarom moet dat steeds weer elke week. Het voelt als. En verplichting en daar houdt ik niet van.
Ik hou van natuurlijke logica en die kwam natuurlijk.
Altijd als ik iets voel wringen dan komt er iets, vanzelfsprekend, die de knoop ontwart.
Zoals altijd aan het eind van het verhaal.

De plantjes willen nog niet zag ik al van verre maar nu was het water wel druk bezocht.
De oorverdovende geluiden van de kokmeeuwen schalden richting het haventje.
Drie kokmeeuwen zaten op de muur aan het water te zonnen, opgesteld als de standbeelden in klassieke hoftuinen; horen zien en zwijgen.
Ik herkende het gevoel toen ik nog jong was; de kokmeeuwen die lente schreeuwen terwijl de grillen van april nog dompers op dit gevoel zetten.
Ze zaten als de levende plaatjes uit de Vogelgids; 1 in eerste winterkleed, de tweede in zomerkleed tweede zomer en nummer drie droeg op zijn kop de overgang winterkleed / zomerkleed.
Ok, ook op het water zag je al de variaties; kokmeeuwen kennen twee jaarkleden naast het juveniele kleed van jonge kokmeeuwen, daarnaast winterkleed en zomerkleed en zelfs een overgangsvariatie. Allemaal gezien.
Nog een rondje doen langs Oost-strandje waar ik opvallend veel dunne spierwitte schelpen van de Japanse oester vindt; plus drie prachtige lege zeeappels.
Het kadaver van de wulp was weg.

Aan de brekerkant van het haventje zag je duidelijk de diverse waterlijnen. Boven aan de alg dan een bruinwier en dan het opvallende bruinwier met blaasjes.
Verder was er niet veel speciaals. De natuurlijke logica deed het ook hier weer eens dunnetjes over; de dinsdag IVN-avond ging over de wieren en de getijdenlagen.
Het water was deze keer troebel want de wind kwam uit de verkeerde hoek.
De 11 steenlopers in overgangskleed wisten nog wel de aandacht te trekken.
De wulpen, tureluurs en ander steltlopersvolk op de Kattendiekse plaat wisten mij niet te bekoren. Ik hoorde ze wel maar hoefde ze niet te zien.
Het west-strandje vol aangespoelde rommel en in het dijkgras wat madeliefjes gezien.
Het haventje is nog te koud.
Thuisgekomen vertelde ik mijn vrouw over de veranderingen en zij reageerde met ; “ dat is duidelijk anders dan de vorige keer; mooi hoe jij steeds weer thuiskomt na elk bezoek met nieuwe verhalen over hoe alles in de natuur zo verandert”.

Oh, ja het is leuk, het is waardevol, het is bijzonder om de graadmeter van alles in de natuur bewust op te zoeken.
VANDAAR DIE OPDRACHT